رویای آبی
حرف های نگفته ام
خدایا به من زیستی عطا کن که در لحظه ی مرگ بر بی ثمری لحظه ای که برای زیستن گذشته است حسرت نخورم و مردنی که بر بیهودگی اش سوگوار نباشم... بگذار تا آن را من خود انتخاب کنم اما آن چنان که تو دوست داری "چگونه زیستن" را تو به من بیاموز.... "چگونه مردن" را خود خواهم آموخت!
نیایش
نوشته شده در جمعه چهاردهم دی 1386ساعت
14:4 توسط ستاره ایل| |
| قالب وبلاگ : قالب وبلاگ |
یادم نیست چند سالمست...روزی که قدم بر قصر قفس نهادم سرمای سوزناکی که بعدا دانستم زمستان است.موی بر نحیف اندامم سیخ کرد.در ورای اولین دیدارم با دنیا شوق نارسی را دیدم وهم آلود...و « به سراغ من اگر می آیید. پشت هیچستانم...» در انتظار دستانی که هوای صاف سخاوت را ورق زنند...
